Prjónað í vindinn

Ég prjóna eins og vindurinn...

Thursday, April 27, 2006

Sökum stöðu minnar sem námsmaður er buddan tóm. Hún er einfaldlega alltaf tóm. Ég sé jafnvel fram á að næsta vetur verði hún léttari en venjulega vegna íbúðarkaupanna sem fram fóru á haustmánuðum 2005 og afborgannafensins sem slíku fylgja. Hvað verður þá um prjónaskapinn? Fyrsta spurningin sem kemur upp í hugann. Förum ekkert í felur með það, prjónaskapur er dýrt sport, kannski ekki á við laxveiði, en kostnaðurinn er þó nokkur, allavega fyrst um sinn þegar maður er að koma sér upp álitlegu safni prjóna. Svo kostar garnið náttúrulega alltaf sitt. Þegar uppi er staðið, hvað þarf maður og manns nánustu, og kunningjar og samstarfsmenn og fleiri, eiginlega á mörgum peysum að halda? Staðreyndin er að peysuframleiðsla mín undanfarin misseri hefur átt stóran þátt í tómleika buddunnar.

Leiðin út úr þessum fjárhagskröggum, að mínu mati, er sú að hætta að prjóna peysur og fara að prjóna sokka í staðinn. Lítum framhjá því að sokkar eru litlir og fljótprjónaðir, og að sokkagarn er ekkert tilfinnanlegra ódýrara en annað garn, ekki svo ég hafi tekið eftir, a.m.k. Bara tilhugsunin um sokka virkar ódýrari.

Svo þarf ég að takast á við löngun mína til að prjóna alklæðnað á feitu fjölskylduna hér á móti. Það yrði dýrt spaug, get ég sagt ykkur. Þau spranga um á nærklæðunum einum fata, mamma, pabbi og börnin, alveg furðulega oft. Þau eru einnig mikið með kveikt á tónlistarmyndbandasjónvarpsstöðvum, kannski eru það áhrif frá slíkum miðlum sem hefur þessi áhrif á fólkið. Allavega, þau eru ekki beint unun á að horfa og ég hef gælt við hugmyndina um að banka uppá hjá þeim með heimaprjónaðar siðgæðisdragtir sem ég hef hannað sjálf, og fá þau þannig til að hætta þessum skvaphristandi ósómasýningum. Afturámóti held ég að vandamálið í stöðunni sé ekki að fólkið eigi ekki föt til að hylja sig með, heldur fremur minn eigin tepruskapur. Lausnin er sumsé líklegri til að felast í því að ég prjóni bara augnleppa á sjálfa mig og hætti að stara.

Held ég ætli svo bara beint upp í rúm, og það án þess að hafa prjónað einustu lykkju í dag. Skrýtnir svona dagar. Hef einhvernveginn verið alveg laus við alla löngun til að prjóna, líklega vegna þess að ég er alveg að fara á límingunum yfir ritgerðunum mínum. Ef þær verða ekki bestar í heimi þá dey ég úr skömm. Og ég er ekki einusinni byrjuð á þeim enn! Óóóó, vei mér aumri. Þegar mér líður svona ömurlega getur prjónaskapur ekkert fyrir mig gert, hann virkar betur þegar ég er hress og bjartsýn. Það sem er afturámóti að svínvirka fyrir mig sem huggun harmi gegn er Charles Dickens. David Copperfield nánar tiltekið. Greyskarnið, það var nú meira ruglið sem hann lenti í. Mikið getur maður verið þakklátur fyrir að vera ekki umkomulaus í Englandi á nítjánduöld, haa? Ég er á því að David ætti algerlega skilið að ég prjónaði á hann eins og eina peysu, hann er alltaf svo hugrakkur og jákvæður þótt á móti blási. Algerlega maður sem maður ætti að taka sér til fyrirmyndar.

Saturday, April 22, 2006

Gamliprjón.

það var og. orðin 27 ára og enn ekkert bloggað á nýjum aldri. kominn tími til að bæta úr því.
ég prjónaði sumsé afskaplega flókna peysu á Palla um daginn. Hún var með ótal köðlum og það fjölbreytilegum, ég hélt ég myndi bíða varanlegt heilsutjón af prjónaskapnum. Sá fyrir mér samankrepptar krumlur og kókflöskubotnagleraugu sem afleiðingar af stykkinu. En eins og við vitum jú öll þá eru það náttúrlega langmest gefandi verkefnin, þau sem fá mann til að óttast um velferð manns. Bestu verkefnin af öllum eru svo þau sem fá mann til að óttast ekki aðeins um eigin velferð, heldur einnig um fjölskyldu og vini, og bara heimsmyndina eins og maður sér hana. Bestu prjónaverkefnin eru þau sem fá mann til að gruna að heimur manns sé fallvaltur eins og hið óheyrilega flókna kaðlamunstur, að heimurinn sé eitthvað sem maður hefur eytt ómældum tíma og erfiði í að koma sér upp en svo þurfi ekki meir en eina brugðna lykkju á röngum stað til að allt rakni upp og verði að rjúkandi flækju.
Nú er ég ekki að segja að þessi peysa hafi verið svona heimsmyndarskekjandi verkefni, en ég leyfi mér að fullyrða að ég hafi verið óvenju píreyg og hokin í nokkra daga eftir að hafa böðlast kvöld eftir kvöld með kaðlanálina fyrir framan Taggart (sem hefur enn ekki náð sér á strik að nýju eftir prjónamorðaþáttinn góða. þátturinn í gær var um einhver sækó fótboltamannamorðingja. ég meina, í fullri einlægni, hver hefur áhuga á slíku?)
Svo kom að því, peysan búin, nema náttúrulega að ganga frá endum og það, Palli klæddist henni, og viti menn. Hún var eins og á tíu ára. Allt þetta erfiði, allur þessi ótti, og til hvers? Enn á ný, og ekki í fyrsta skiptið,eins og áður hefur komið fram á þessu bloggi, þurfti ég að rekja þessa peysu upp í frumeindir sínar.Eftir þessa atburði, sem áttu sér stað fyrir u.þ.b. mánuði síðan, lenti ég í skelfilegu prjónafönki. Mig einfaldlega langaði ekki að prjóna neitt, ekki einu sinni eyrnaflipahúfu, eins og slíkar eru nú hressandi. Ekki bætti úr skák að fjárhagurinn hefur ekki verið sem bestur upp á síðkastið og sá litli peningur sem ég átti til að eyða í vitleysu fór nokkurnveginn allur í garnið handa Palla. ég hef því ekki verið neitt sérlega framleiðin upp á síðkastið, heldur hef bara notast við garn sem ég fann inni á heimilinu, afganga og annað tilfallandi. Prjónaði mér bleika peysu úr garni sem ég hef átt í mörg ár og alltaf prjónað vonlaus dæmi úr sem voru ekki til neins nýtileg nema sem æfing í hraðaupprakningum. Bleika peysan var svo rakin upp í snarhasti snögglega eftir að hún kom í heiminn í sinni fjórðu birtingarmynd. Hún var bara einhvernvegin of, ég veit ekki, einföld. Enginn pirringur í henni fólginn. Bleika garnið er nú á góðri leið með að skríða saman í fimmta sinn, í þetta skiptið sem: Bleik Peysa. Sjáum hvernig fer, leyfi mér þó á þessum tímapunkti að spá snögglegri upprakningu um miðjan maímánuð. Svo afkastaði ég smábarnasokkum á hina nýskírðu maríu og nokkrum fullorðinssokkum á sjálfa mig. En hef sumsé vaðið dimman prjónadal undanfarið.
En nú er allt á uppleið, ég er aftur byrjuð á peysunni hans Palla, og hef lært af reynslunni: ég notast við stærri uppskrift í þetta skiptið, og ekki nóg með það, heldur ætla ég að fá hann til að máta svona öðru hvoru. Skynsamlegt, ekki satt? Já, ég er bara bjartsýn á framtíðina, ég held svei mér þá að ég sé á leiðinni uppúr prjónafönkinu. Nema náttúrulega þetta með bleika garnið. En ég er tiltölulega róleg yfir því. Ég held að ástæðan fyrir því að bleika garnið kom inn í líf mitt hafi verið sú að kenna mér að óttast ekki að rekja upp. Bleika garnið verður líklega aldrei neitt annað en garn til upprakningar, en það er bara allt í lagi, það hefur þá allavega náð að uppfylla sitt garnkarma.
Eníveis, fyrst það er ekki húsið á sléttunni í kvöld (látið víkja fyrir íþróttum, einum markhópi algerlega fórnað fyrir hinn. ég er viss um að ekki ein einasta manneskja sem hefði horft á húsið muni horfa á handbolta. ég held að þessir tveir áhorfendahópar skarist ekki á nokkurn hátt), þá verð ég víst að halda áfram að læra. Svei.

Tuesday, March 14, 2006

Prjónamorðinginn!

Það er orðið að kvöldritúali hjá mér að horfa á Taggart á DR2 og prjóna (spáið í hvurskonar sjónvarpsdagsskrá þetta land býður mér upp á þegar að Taggart frá 1989 er orðið mitt eftirlætissjónvarpsefni). Í gær sat ég og prjónaði sjal úr léttlopa meðan ég beið þess í ofvæni að morð yrði framið (þessir þættir kynna fyrst fyrir manni persónurnar og þeirra deilumál, svo kemur morðið ekki fyrr enn hálftími er búinn af þættinum). Og viti menn, þetta var akkúrat morðið fyrir mig! Gömul kona sat og prjónaði ljósbláa flík með köðlum og lagði svo frá sér prjónana og fór inn í eldhús til að sjóða sér egg. Þá kom einhver ógurlegur ribbaldi sem notaði annan af hennar eigin prjónum (úr áli, held ég) til þess að stinga hana í hálsinn! Ógeðslegt, en það veitti mér vissa ánægju að sjá loksins einhvern gera sér grein fyrir því hvað prjónaskapur getur verið mikið áhættusport.

Sunday, February 12, 2006

Ólympíuprjón

Ég las á yarnharlot fyrr í dag að yfir 4000 prjónarar taki þátt í ólympíuleikunum í prjónaskap sem standa nú yfir, samhliða ólympíuleikunum í vetraríþróttum.
Ég er ekki ein af þessum 4000 metnaðarfullu einstaklingum. Ætla að láta mér duga að vinna í peysunni sem ég er að prjóna á Palla bara í rólegheitunum og vera ekkert að setja mér nein tímatakmörk. Ástæðan er ekki síst sú að ég er svolítið að breyta uppskriftinni, og það þýðir náttúrulega að ég þarf sífellt að vera að rekja upp sökum einhverrar skelfilegrar villu í útreikningum mínum. Var nýverið búin með heilan helling af búknum, tók hann af prjónunum, þræddi upp á band og lét Palla máta. Búkurinn, sem leit svo ágætlega út svona í vinnslu, var alltof stór, og ekki nóg með það heldur virtist hann víkka eftir því sem ofar dró, sem var alveg út í hött þar sem ég hafði nákvæmlega ekkert aukið út. Þetta þýddi náttúrulega að ég varð að rekja hana upp í frumeindir sínar og byrja aftur. En til að tengja þetta aftur við Ólympíuleikana þá er ég hrædd um að ef ég væri að reyna að klára þessa peysu á Ólympíumettíma er ég ansi hrædd um að færi fyrir mér eins og fyrir bandaríska snjóbrettakappanum sem ég sá detta beint á rassinn úr skelfilegri hæð í beinni útsendingu fyrr í dag. Hann stóð upp, heldur lúpulegur, og sagði: "I´m gonna beat myself up about this."
Nefnilega. Og hann er alveg ábyggilega rófubeinsbrotinn.

Saturday, February 04, 2006

Veikindaprjón...

Ég er veik. Eftir að hafa galvösk haldið því fram að ég væri væntanlega ónæm fyrir kvefi, vegna þess að ég varð ekkert kvefuð allt árið 2005, varð ég kefaðri en ég man eftir að hafa verið síðan, tja, 2004 allavega. Mér líður algerlega ömurlega, og það langsamlega versta er að prjónalöngunin er í sögulegu lágmarki sökum þessarra hamfara. Ég er þar að auki á frekar leiðinlegu stigi með nokkur verkefni; komið er að því að ganga frá endum, og þar sem um er að ræða lopahúfu og lopapeysu, báðar munstraðri en andskotinn, þá er um að ræða þó nokkurt magn enda. Mér hefur tekist að slá samviskubiti yfir þessum yfirgefnu verkefnum á frest með því að sannfæra sjálfa mig um að það sé alveg að koma vor og því taki það því ekki að eyða tíma í að klára lopaflíkur; ég ætti bara að fara að prjóna bíkíní úr bómull og geyma að ganga frá þessum endum fram í september. Veðurspáin fyrir næstu daga hljóðar aftur á móti upp á snjó og hið danska "isslag", þannig að tími lopans virðist ekki alveg liðinn.
Ég hef þó ekki alveg gefist upp, er byrjuð á peysu handa Palla og hef haldið áfram með peysu handa sjálfri mér sem ég byrjaði að prjóna í október, en gengur hægt þar sem hún er frekar óspennandi, bara fram og tilbaka, endalaust. Til að bæta gráu ofan á svart, þá er ég sumsé að prjóna mér þessa fagurbleiku peysu eftir frekar einfaldri uppskrift sem ég átti í fórum mínum. Garnið er líka eitthvað sem ég bara átti í fórum mínum, og var á því að það myndi henta þessarri tilteknu uppskrift ágætlega. Ég hef engu að síður ekki náð, á neinum tímapunkti, að verða neitt spennt fyrir þessu verkefni, ég held bara að það verði ágætt, en ekkert spes, og svo er náttúrulega ekkert sérlega spennó að prjóna það. En...
Nýlega var ég að fletta í gegn um gömul eintök af knitty.com, og þar blasti við mér peysan sem mig langar til að vera að prjóna úr garninu! hún er alveg flott, og það besta við hana er að hún er öll pjónuð í einu stykki, alveg eins og ég vil hafa það, nánast engir endar til að ganga frá eða neitt rugl, bara prjónasæla alla leið.
Hvað á ég að gera? Hætta við peysuna sem ég er byrjuð á (búin með bakið, báðar framhliðarnar og er byrjuð á annarri erminni) eða bara taka þessu með stóískri ró og kaupa garn í þessa spennandi peysu einhverntímann seinna?? Þetta er smá krísa.

Monday, January 30, 2006

Slétt prjón í hring.

Á laugardagskveldið braut ég, enn og aftur, prjónaregluna sem kveður svo á að prjónar og áfengi fari engan veginn saman. Mikið var ég fegin og þakklát í morgun þegar ég dró afraksturinn upp úr töskunni minni og sá með eigin augum að skaðinn var lítill sem enginn. Ég þakka prjónagyðjunni og Bakkusi sjálfum að ekki fór illa, þó ég hafi bara verið að prjóna slétt prjón í hring. Það hljómar kannski eins og einfaldast allra prjónaverkefna, en maður veit aldrei, eftir nokkur rauðvínsglös gæti manni farið að þykja það góð hugmynd að læða inn einni og einni brugðinni lykkju, eða eitthvað þaðanaf verra.
Er í þessum rituðum orðum á leiðinni á prjónadeit með Vigni. Við ætlum að sötra kaffi og ræða prjónauppskriftir, afar raffínerað. Meira um það seinna.

Friday, January 20, 2006

Prjónaárið 2005

2005 var, þegar á allt er litið, framúrskarandi prjónaár. hér koma nokkrir hápunktar:
· ég prjónaði í fyrsta skipti, alveg upp á eigin spýtur, hæl á sokk. ógnvekjandi verkefni, svona utanfrá séð, en alveg hreint lauflétt og gefandi. Það er að segja, mér leið eins og Eiði Smára á góðum degi, sigurtilfinningin var ólýsanleg. Seinni hælar hafa ekki afrekað að framkalla alveg jafnmikla sigurvímu innra með mér, og því álykta ég að hælaprjón sé ef til vill líkara heróínneyslu en fótboltaiðkun, maður er sífellt leitandi að þessarri fyrstu, hreinu vímu.
· árið einkenndist af mikilli lopanotkun. í janúar 2005 prjónaði ég mína fyrstu lopapeysu, úr lopa sem Hjölli bróðir var svo hugulsamur að gefa mér í jólagjöf. hún kom sér vel í breskum vetrarhörkunum, þó svo að bretum almennt hafi ekki þótt hún sérlega flott. en þeir eru náttúrulega alræmdir fyrir smekkleysi, þannig að hverjum er ekki sama um þeirra aumu skoðanir?
· sumrið fór að mestu í að prjóna heljarstórar, opnar lopapeysur handa Palla og Hjölla. það góða við þessi verkefni var að ég lærði að þekkja sjálfa mig sem prjónakonu: ég komst að því að það er ekkert vit í því að prjóna á karlmenn, þeir eru stórir og með langa handleggi. Einnig komst ég að því að ég fyrirlít þann einstakling út af lífinu sem að datt það fyrst í hug að nota saumavél og skæri til að búa til opnar peysur. þetta hefur bara verið einhver bésvítans vanviti sem veigraði sér við að prjóna fram og tilbaka. suss, kannast engin við að þolinmæði þrautir vinnur allar, sérlega þegar maður kann að prjóna fram og til baka án þess að þurfa nokkurntímann að líta hina ljótu röngu augum? það kann ég, hehe.
· lopi er dýr í danmörku, en mohair ódýrt. gott mál.
· árið hófst og endaði á lopapeysum, viðeigandi þar sem íslenskir fjölmiðlar hafa keppst við að minnast á lopapeysur í innlendum annálum sínum. jebb, það má með sanni kalla 2005 annus lopapeysus (palli, ég biðst forláts á rangri latínu, ég er bara ekki tungumálamanneskja) ekki bara hjá mér, heldur hjá gervallri íslensku þjóðinni. lopapeysan hefur tekið við stöðu flíspeysunnar sem sú flík sem íslenskar konur klæðast mest þegar þær skreppa í Kringluna, og er það vel. Einnig hafa hipp og kúl gaurar eins og hljómsveitin Hjálmar unnið mikið og göfugt starf fyrir hönd handprjónsins, og ég held svei mér að flest prjónafólk hljóti að vera sammála mér í að veita þeim verðlaunin Plötukóver Ársins. Klárlega uppáhalds hljómsveitin mín.
· lopapeysan sem ég lauk við í lok árs markaði einning viss tímamót í prjónaskap mínum, ég óhlýðnaðist uppskrift og fikraði mig bara sjálf áfram. Tókst það framar björtustu vonum, og ég á greinilega framtíðina fyrir mér sem óhlýðin framúrstefnu prjónakona. Slagorð mitt á nýju ári er: Aldrei aftur hlýðni við asnalegar leiðbeiningar þegar betri aðferðir eru til 2006!
Jamm, og þetta ár byrjar vel. ég eyddi deginum hjá Ellu frænku sem er þvílíkur höfðingi að hún lánaði mér forláta handavinnublöð frá 1970og eitthvað. óboj, hvað ég hlakka til að takast á við þau verkefni sem í þeim búa. annars er ég í augnablikinu mest að vinna í lopahúfu sem Hjölli gaf mér uppskrift að og lopa í í jólagjöf. Hann þekkir systur sína vel.